🔹 ۱۹ مهر ماه مصادف با نودمین سالروز وفات آیت الله سید محمد صادق خاتون آبادی (جد مادری شهید آیت الله بهشتی) و استاد گرانقدر امام خمینی (ره) و آیت الله سید محمدعلی مبارکه ای (ره)‌ است

🔹آیت الله مبارکه ای(ره) مدت چهار سال درس فرائد الاصول را نزد عالم بزرگوار آیت الله میر محمد صادق خاتون آبادی (ره) خوانده وی در باره استادش چنین می گوید :
“او بحری مواج بود ولی روزگار آن طوری که باید باجنابش مساعد نبود ، چه آنکه خود را از جمله عناوین ریاست دور می داشت و آنچه در نظرش حجاب حقیقت بود برطرف می ساخت و در زهد و عمل وحید زمان بود
تمام بزرگان فضل در عرب و عجم و سایر شهرها در بزرگواری و اعلمیت جنابش تصدیق داشتند ،خدماتی از وجودش به عوامل پروری و تربیت طالبین این دانش به عمل آمد و در مسجد جنب خانه خود در احمد آباد اصفهان به اقامه جماعت خلقی را مستفیض می فرمود تا آنکه در سال ۱۳۴۸ هجری قمری به رحمت ایزدی پیوست و در تخت فولاد در تکیه جنب تکیه خاتون آبادی مدفون گردید نویسنده مدت چهار سال دوره فرائد شیخ مرتضی را در خدمتش استفاده نمود”

🔹 ایشان از لحاظ مقام علمی جایگاه بسیار رفیعی داشت به گونه ای که گفته می شود حضرت امام خمینی (ره) به قدری شیفته بیان و مقام علمی مرحوم خاتون آبادی بود که هنگام بازگشت استاد از قم به اصفهان و تعطیلی درس پربارش گریه می کرد و با دیده اشک بار، استاد را بدرقه می کرد.

🔹فرزند شهید آیت الله دکتر سید محمد بهشتی که پس از شهادت پدرش به خدمت حضرت امام رسیده بود، می گوید: امام در این دیدار نزدیک به بیست دقیقه راجع به موقعیت علمی علامه خاتون آبادی (جد مادری شهید بهشتی) برای او صحبت کرده و فرموده است: مردم اصفهان مرحوم میر محمد صادق را نشناختند و بعد فرمودند: و ما ادریک ما میر محمد صادق!

🔹 روایت آیت الله مبارکه ای(ره) از حرکت جاهلانه بعضی از بازاریان اصفهان در مواجه با دستور آیت الله میر محمد صادق خاتون آبادی (ره) در مدرسه جده بزرگ

” ازديگر اساتیدم سيّد بزرگوار حاجي مير محمد صادق خاتون آبادي(جد مادری شهید آیت الله دکتر بهشتی) بود. از اول فرائد و کفايه خراساني هردو را تا به آخر در نزد او،هريک را يک دوره تمام خواندم در زمانش سانحه ‏اي اتفاق افتاد که من از آن‏جا فهميدم مردمي که در اطراف روحانيين اظهار اخلاص مي ‏نمايند دروغ مي‏گويند. و آن اين بود که در مدرسه جدّه بزرگ که ايشان توليت و نظارت داشتند، سکويي در وسط مدرسه بود که به قدر نيم متر از سطح مدرسه بلندتر بود، و در شب‏هاي تابستان و روزهاي زمستان محلّ استراحت مردم بازار واقع شده بود. و به واسطه آن‏که آن سکوي بزرگ، از حصير فرش داشت، در نظر عوام به صرف شباهت تصور مي‏کردند اين محل مسجد است. و به قاعده‏ اي که مسجد در ميان مردم شيعه، صورت تفريح‏گاه و محل استراحت و ملاقات‏ هاي بدون کلفت به خود گرفته بود، شب‏هاي تابستان، بقال و ميوه ‏فروش ‏هاي نزديک مدرسه، ساعت سه از شب گذشته در مدرسه آمده، و با بعض طرف‏ هاي محاسبه خود در آن‏جا به محاسبه مشغول مي‏ شدند، و صداي داد و فرياد آنها به کلي ساکنين مدرسه را اذيت و مانع تحصيلات و مطالعه آنها مي‏ شد. مرحوم حاجي مير محمد صادق دستور داد تا آن‏که آن سکو را خراب کردند.
چون مردم بازار، محل تفريح و آسايشگاه خود را خراب ديدند، حصير کهنه آن سکو را بر سر چوب کرده، و يک دسته مفصل که در ايام عاشورا در عزاي سيدالشهدا (ع) حرکت مي‏ دادند، حرکت داده، و عَلَم هاي متعدد به سينه مي‏زدند و به دور بازار به آن حصير کهنه با صداي واغريبا مسجدا ، بر سينه مي‏زدند، و گاه گاهي يک نفر فرياد مي‏ زد: بر مسجد خراب‏ کن لعنت.! يک مرتبه فرياد بيش باد بلند مي ‏شد. و گاهي يک مرتبه به صدايي که شهر را جنبش مي‏ داد فرياد يا صاحب الزمان بلند مي‏کردند. و بعضي از همين مردم را بعداً ‏ديدم که بعض از مسجد مخروبه ‏ها را به وسايلي خريدند و خانه ساختند، و در محل محراب آن مبال(توالت) ساختند، ولي چون مرحوم حاجي مير محمد صادق شخصي متديّن بود، و با کارهايي که ديگران براي جلب نفع عوام و مريدداري [انجام مي دادند] همراه نبود، روزگار علمي خود را در اين شهر بدين‏گونه به پايان رسانيد. “

منبع: شجره مبارکه