هروقت از شهر  [اصفهان] مي‏خواستم براي ديدن پدر و مادر به [مبارکه] بروم، مکرّر اتفاق مي ‏افتاد که پياده بودم؛ چه آن‏که قواي جواني مساعد بود، و پياده ‏روي را در مزاج خود مي‏ ديدم و بسيار مفيد است، ولي با همه اينها عمده بي‏ پولي بود. در وقت برگشتن هم اگر ماندن در ده طول مي‏کشيد و وسائل مکاري و مال سواري فراهم نمي ‏شد، پياده از روي عشق به سوي شهر حرکت مي‏کردم، و خيالات موهومه در دماغ بعضي که پياده رفتن را نقص شئونات دانسته، و تعيّن و شخصيت را به کلي موهوم مي‏دانستم، و بسا مي ‏شد که با داشتن وسائل [و] پول کرايه يک مال سواري که در آن وقت پنج ريال الي هشت ريال بود، باز هم آن پنج ريال را ذخيره کرده و پياده مي‏ رفتم؛ چه آن‏که با خود مي‏ گفتم من که ممکن است اين راه را پياده طي کنم و زحمتي چندان نباشد، اين راه طي کرده و پول کرايه را کتابي خريده که از او استفاده نمايم. و مخصوصاً در نظر دارم که سفري پياده آمدم و در بازار چهارسو، هشت ريالي [که] قيمت کرايه بود يک کتاب “گوهر مراد” خريدم.