” در شب وفات، آن مرحوم مرا در کنار [خود] نشاند و از خستگي‏هاي فوق‏العاده و بي‏خوابي‏هاي طاقت‏فرسا مرا مژده راحتي داد، و وصاياي مخصوص در گوشم بيان نمود که پاره اي از آنها که نوشتني بود در شرح حالاتش مرقوم داشتم، و پاره اي از آنها را در صفحه دل تاکنون مستور داشتم.
چون مرغ روحش به عالم قدس پرواز کرد، چنان بود که نزديک شد مرغ روح من جوجه‏صفت به دنبال مادر خود پرواز نمايد، ولي ريسمان قضا و سنگ قدر، بال و پايم [را] از پرواز ببست. برحسب وصيت، او را در ارض اقدس تخت فولاد، در نزديکي لسان الارض مدفون ساختند. و مدّت زماني مرا عادت چنين بود که در ساعت سه از غروب گذشته، از شهر براي زيارت تربت آن حکيم رباني حرکت مي‏کردم، و تا طلوع فجر بر سر آن تربت به حال مراقبه مي‏ماندم، و چنانچه شاگردان ارسطاطاليس از مرقد استاد خود فيض مي‏گرفتند من نيز از آن مرقد فيوضات گرفتم، و در خواب‏ها و بيداري‏ها مکاشفاتي را سير نمودم. مع‏الوصف، اهل ظاهر، و بيشترِ از طلاب همان مدرسه، و عقول ناقصه و صاحبان احساسات ظاهريه، در مورد آن عارف رباني بي‏عقيده، و بعضي در حال حياتش نسبت جنون به او مي‏دادند، و بعضي شايد در ديانت و احکامات شرعيه بر او ايرادات داشتند؛ چه آن‏که به ميزان ظاهر، بر وفق ميل مردم رفتار نمي‏کرد، و مردم را از خود به درشتي اخلاق فراري مي‏داد. و در خلوت، غير از تجليّات توحيدي در محبتش چيزي ديده نمي‏شد، و حالات غشوه مکرّر در خلوات و اوقات مراقبه از او مشاهده مي‏شد، و اين حالات را به تمامه مستور از خلق مي‏داشت.
بالجمله، مدّت يک سال پس از فوت او، من در خود حالاتي مشاهده مي‏کردم که نتوانستم بر کسي اظهار داشتن، و نه کس از حالاتم اطلاعي داشت.
و از غرايب حالات، که شايد بشر تصديق نکند، و اطباء انکار نمايند، [اين که] مدّت شش ماه من خواب را در خود مشاهده نکردم، و کمتر با اشخاص انس داشتم، و تدريجاً در فکر تحصيلات علوم غريبه و رياضيات روحيه برآمدم، و از اين راه خيالاتي در مغزم ايجاد شده بود. از اين رو، پس از آن‏که روزها درس خود را خوانده، شب‏ها را در تکيه و گنبد بابا رکن الدين براي رياضات در علوم غريبه مي‏رفتم. و در مدّت اشتغال به اين کار، از خوردن حيواني دوري جسته، و روزها را روزه مي‏داشتم.
مدّتي بدين منوال گذرانيدم، ولي عاقبت به واسطه ناملايمات و رنج‏هاي زيادي که طاقت‏فرسا بود دنباله مطلب را رها نمودم، ولي به اين مرحله رسيد که دانستم نفس بشري قابل از براي هر کاري هست، و مي‏تواند به ماوراي طبيعت دست بزند، و در روحانيات عالم متصرف شود، و گوش روحي خود را به منزله راديوها قرار دهد، و بشنود چيزي را که ديگران نمي‏شوند، و ببيند چيزي را که ديگران نمي‏بينند، و بداند مطالبي را که غير او نمي‏داند. و در اين مدّت، از غرايب و عجايب نفس انساني، و اسرار خلقت، مطالبي بسيار بر من مکشوف آمد، که شرح او را در کتاب جداگانه اي به نام راهنماي روحانيت و رياضات روحي نوشته‏ام. ولي خودسرانه اين راهي است مهلک، و ورود در آن بدون استاد کامل خطايي است بزرگ؛ چه آن‏که استعداد مزاج و قواي روحي، و تنظيم اعمال و کردار، و مقدار مأکول و مشروب، و کيفيات ستّه ضرويه، و اعمال مخصوصه اين راه، بايد به دستور کاملي باشد. <ظلمات است بترس از خطر گمراهي>. چنان‏چه در آن ايام، سيّدي در اين راه با من رفاقت کرد، و عاقبت حيات خود را فداي اين مقصود نمود، و ناکام بمرد”

منبع : کتاب شجره مبارکه