” ازديگر اساتیدم سيّد بزرگوار حاجي مير محمد صادق خاتون آبادي(ره) بود. از اول فرائد و کفايه خراساني هردو را تا به آخر در نزد او،هريک را يک دوره تمام خواندم

و در زمانش سانحه ‏اي اتفاق افتاد که من از آن‏جا فهميدم مردمي که در اطراف روحانيين اظهار اخلاص مي ‏نمايند دروغ مي‏گويند. و آن اين بود که در مدرسه جدّه بزرگ که ايشان توليت و نظارت داشتند، سکويي در وسط مدرسه بود که به قدر نيم متر از سطح مدرسه بلندتر بود، و در شب‏هاي تابستان و روزهاي زمستان محلّ استراحت مردم بازار واقع شده بود. و به واسطه آن‏که آن سکوي بزرگ، از حصير فرش داشت، در نظر عوام به صرف شباهت تصور مي‏کردند اين محل مسجد است. و به قاعده‏ اي که مسجد در ميان مردم شيعه، صورت تفريح‏گاه و محل استراحت و ملاقات‏ هاي بدون کلفت به خود گرفته بود، شب‏هاي تابستان، بقال و ميوه ‏فروش ‏هاي نزديک مدرسه، ساعت سه از شب گذشته در مدرسه آمده، و با بعض طرف‏ هاي محاسبه خود در آن‏جا به محاسبه مشغول مي‏ شدند، و صداي داد و فرياد آنها به کلي ساکنين مدرسه را اذيت و مانع تحصيلات و مطالعه آنها مي‏ شد. مرحوم حاجي مير محمد صادق دستور داد تا آن‏که آن سکو را خراب کردند.
چون مردم بازار، محل تفريح و آسايشگاه خود را خراب ديدند، حصير کهنه آن سکو را بر سر چوب کرده، و يک دسته مفصل که در ايام عاشورا در عزاي سيدالشهدا (ع) حرکت مي‏ دادند، حرکت داده، و عَلَم هاي متعدد به سينه مي‏زدند و به دور بازار به آن حصير کهنه با صداي واغريبا مسجدا ، بر سينه مي‏زدند، و گاه گاهي يک نفر فرياد مي‏ زد: بر مسجد خراب‏ کن لعنت.! يک مرتبه فرياد بيش باد بلند مي ‏شد. و گاهي يک مرتبه به صدايي که شهر را جنبش مي‏ داد فرياد يا صاحب الزمان بلند مي‏کردند. و بعضي از همين مردم را بعداً ‏ديدم که بعض از مسجد مخروبه ‏ها را به وسايلي خريدند و خانه ساختند، و در محل محراب آن مبال(توالت) ساختند، ولي چون مرحوم حاجي مير محمد صادق شخصي متديّن بود، و با کارهايي که ديگران براي جلب نفع عوام و مريدداري [انجام مي دادند] همراه نبود، روزگار علمي خود را در اين شهر بدين‏گونه به پايان رسانيد”

منبع : گزیده دانشوران اصفهان