اِذا ماتَ العَالِمُ ثُلِمَ فِی الاِسلامِ ثُلمَةٌ لا يَسُدُّها شَیءٌ اِلى يَومِ القِيامَةِ.
هرگاه عالمی بمیرد رخنهای جبران ناپذیر در اسلام ایجاد میشود كه تا روز رستاخیز هيچ چيز آن را فرو نمىپوشد.
تقریبا دو سال پیش کنگرهی ملی بزرگداشت آیتالله شهید علامه سیدمحمدعلی مبارکهای، مردی از دیار سرسبز و عالم پرور و از خاندان محترم و گرامی موسوینسب در محل تولد وی یعنی مبارکه، مهد پاکان و نیکان روزگار و نیز در اصفهان، شهر دانش و هنر و درست پیش از آن که بلای خانمانسوز ویروس منحوس کرونا گریبانگیر مردم مظلوم شود برگزار شد.کنگرهای که با پیام ارزشمند و غرور آفرین حضرت آیتالله مکارم شیرازی به آن اعتباری دو چندان داد.
پیام آیت الله مکارم حاوی نکتههایی است که نیوشندگان دلسوز و آگاهی ارزش آن را بیش از دیگران درک میکنند که بر استمرار افتخار به دست آمده تأکید دارند.ایشان در پیام خویش پس از تبریک برگزاری کنگره فرمودهاند: «حقیقت این است که در هر عصر و زمانی علمای نخبهای پیدا میشوند که هم بر جامعهی زمان خود تأثیرگذارند و هم آثارشان برای زمانهای بعد باقی میماند و مرحوم آیتالله مبارکهای -رحمتالله علیه- یکی از آنها بود.» ایشان تصریح فرمودهاند: «او در علوم مختلف، اطلاعات ارزشمندی داشت و از شرایط زمان آگاه بود و برای احیای مذهب اهلبیت -علیهمالسلام- تا آنجا که میتوانست زحمت کشید. مردم مبارکه باید به وجود چنین عالم فرزانه افتخار کنند و راه او را ادامه دهند و زندگی او را سرلوحهی زندگی خود قرار دهند.»
به هر روی مسؤولان وقت بنیادها و ادارات اصفهان و مبارکه و مجتمع عظیم فولاد مبارکه دست به دست هم داده تا در اندک زمان، زحمات و تلاشهای آن آیت حق را در بازهی زمانی کوتاه و فشرده پاس بدارند و به حق هم در بزرگداشت مقام این عالم شهید و علامهی مجاهد همتی شایسته نمودند.
آن زمان نظر به ضیق وقت و شتابی که در روند امور بود از سردیس علامهی شهید آقاسیدمحمدعلی مبارکهای در میدانی که پیش از این به نام مبارک ایشان نامگذاری شدهبود رونمایی گردید؛لکن اعتراضهایی بر انتخاب محل نصب سردیس با توجه به شأن و مرتبهی آن عالم فرزانه وجود داشت، و امروز فرصتی است تا به پیشنهادهای بهحق آن زمان توجه شود.
لازم به یادآوری نیست که خاندان معتبر موسوی نسب چه حقی بر گردن فرهنگ و ارزشهای دینی این شهر، بلکه شهرها و روستاهای تابع داشتهاند؛ نماد این حق با مجاهدت و خون دلخوردن مرحوم آیتالله مبارکهای و سرانجام شهادتش، گلی شد که در چمنزار مبارکه شکوفا گردید.
حریف مجلس ما خود همیشه دل میبرد علی الخصوص که پیرایهای بر او بستند
مردم، عموما و فرهیختگان، خصوصا پاسداشت نام و یاد بزرگان و معاریف هر شهر و دیاری را همچون شناسنامهی خویش میدانند و از آن مواظبت و محافظت مینمایند. بلی، دیار مادری، یعنی همان خاکی که از آن برخاستهاند و آبی که از آن نوشیدهاند را هم شناسنامههایی است. یکی از آنها پرچمی است که علامهی شهید ما در این دیار برافراشت و اهالی و مسؤولان دیروز و امروز شهرستان مبارکه موظف به حفظ و نگهداری و پاسداشت این شناسنامهی معنوی خویش هستند که اگر کوتاهی کنند نامی و یادی نیکو از خود در تاریخ منطقه برای آیندگان برجای نخواهند گذاشت.و نه تنها مبارکه، بل که به حق باید گفت که شهر عالم پرور و بیهمتای اصفهان نیز افتخار داشتن چنین پرچمی را باید بداند و پاس بدارد.
حال پس از گذشت دو سال از آن زمان خاطرهانگیز، زمزمههایی برای تعییر محل نصب سردیس علامهی شهید ما به گوش میرسد. پیشنهاد آن زمان و این زمان دلسوزان و فرهنگدوستان این بوده و هست که سردیس چنین شخصیتی -که به تعبیری برند منطقهی مبارکه است- در یکی از بهترین و مناسبترین جای شهر جانمایی گردد و به گونهای مناسب و مرتفع در معرض دید اهالی و بویژه گردشگران و پژوهشگرانی که به امید آشنایی بیشتر با این چهره و تألیفات متعدد او به شهر وارد میشوند قرار گیرد تا در اولین برخورد، با نام و چهرهی او در قالب سردیس و نام و یاد و آثار و خاندانش در قالب کتیبهای وزین آشنا شوند. نظر بیت مرحوم آقاسیدمحمدعلی مبارکهای این است که میدان انقلاب (شهرداری) میتواند بهترین گزینه برای رسیدن به این مقصود باشد.
از سویی دیگر با توجه به این که بسیاری از تألیفات ارزشمند آن بزرگمرد فرزانه تا کنون به زیور چاپ نرسیده، امید و انتظار است تا شهرداری محترم مبارکه و سایرمتولیان فرهنگی و ارگانها و ادارات و بویژه صنایعی همچون فولاد مبارکه و نیز دانشگاهها با نگرش و اقدامی همسو و با هماهنگی با دبیر محترم و تلاشگر کنگره، جناب آقای اسلامیفر، موجبات نشر این آثار را به لحاظ مادی و معنوی فراهم آورند؛ زیرا امکان آسیب به نسخ خطی منحصر به فرد چاپ نشدهی آن اندیشمند در تطاول ایام وجود دارد.به امید آن که این اقدام مناسب بتواند اهداف تبیین شده را به چنگ آورد.
از طرف بیت مرحوم آیتالله شهید سیدمحمدعلی مبارکهای (ره)، سیدشهابالدین بدیع زادگان، ۱۳ شهریور ۱۴۰۰