اِذا ماتَ العَالِمُ ثُلِمَ فِی الاِسلامِ ثُلمَةٌ لا يَسُدُّها شَیءٌ اِلى يَومِ القِيامَةِ.

هرگاه عالمی بمیرد رخنه‎ای جبران ناپذیر در اسلام ایجاد می‎شود كه تا روز رستاخیز هيچ چيز آن را فرو نمى‎پوشد.

تقریبا دو سال پیش کنگره‎ی ملی بزرگداشت آیت‎الله شهید علامه سیدمحمدعلی مبارکه‎ای، مردی از دیار سرسبز و عالم پرور و از خاندان محترم و گرامی موسوی‎نسب در محل تولد وی یعنی مبارکه، مهد پاکان و نیکان روزگار و نیز در اصفهان، شهر دانش و هنر و درست پیش از آن که بلای خانمانسوز  ویروس منحوس کرونا گریبانگیر مردم مظلوم شود برگزار شد.کنگره‎ای که با پیام ارزشمند و غرور آفرین حضرت آیت‎‎الله مکارم شیرازی به آن اعتباری دو چندان داد.

پیام آیت الله مکارم حاوی نکته‎هایی است که نیوشندگان دلسوز و آگاهی ارزش آن را بیش از دیگران درک می‎کنند که بر استمرار افتخار به دست آمده تأکید دارند.ایشان در پیام خویش پس از تبریک برگزاری کنگره فرموده‎اند: «حقیقت این است که در هر عصر و زمانی علمای نخبه‌ای پیدا می‌شوند که هم بر جامعه‎ی زمان خود تأثیرگذارند و هم آثارشان برای زمان‌های بعد باقی می‌ماند و مرحوم آیت‌الله مبارکه‌ای -رحمت‌الله علیه- یکی از آن‎ها بود.» ایشان تصریح فرموده‎اند: «او در علوم مختلف، اطلاعات ارزشمندی داشت و از شرایط زمان آگاه بود و برای احیای مذهب اهل‌بیت -علیهم‌السلام- تا آن‎جا که می‌توانست زحمت کشید. مردم مبارکه باید به وجود چنین عالم فرزانه افتخار کنند و راه او را ادامه دهند و زندگی او را سرلوحه‎ی زندگی خود قرار دهند.»

به هر روی مسؤولان وقت بنیادها و ادارات اصفهان و مبارکه و مجتمع عظیم فولاد مبارکه دست به دست هم داده تا در اندک زمان، زحمات و تلاش‎های آن آیت حق را در بازه‎ی زمانی کوتاه و فشرده پاس بدارند و به حق هم در بزرگداشت مقام این عالم شهید و علامه‎ی مجاهد همتی شایسته نمودند.

آن زمان نظر به ضیق وقت و شتابی که در روند امور بود از سردیس علامه‎ی شهید آقاسیدمحمدعلی مبارکه‎ای در میدانی که پیش از این به نام مبارک ایشان نامگذاری شده‎بود رونمایی گردید؛لکن اعتراض‎هایی  بر انتخاب محل نصب سردیس با توجه به شأن و مرتبه‎ی آن عالم فرزانه وجود داشت، و امروز فرصتی است تا به پیشنهادهای به‎حق آن زمان توجه شود.

لازم به یادآوری نیست که خاندان معتبر موسوی نسب چه حقی بر گردن فرهنگ و ارزش‎های دینی این شهر، بل‎که شهرها و روستاهای تابع داشته‎اند؛ نماد این حق با مجاهدت و خون دل‎خوردن مرحوم آیت‎الله مبارکه‎ای و سرانجام شهادتش، گلی شد که در چمنزار مبارکه  شکوفا گردید.

حریف مجلس ما خود همیشه دل می‎برد    علی الخصوص که پیرایه‎ای بر او بستند

مردم، عموما و فرهیختگان، خصوصا پاسداشت نام و یاد بزرگان و معاریف هر شهر و دیاری را همچون شناسنامه‎ی خویش می‎دانند و از آن مواظبت و محافظت می‎نمایند. بلی، دیار مادری، یعنی همان خاکی که از آن برخاسته‎اند و آبی که از آن نوشیده‎اند را هم شناسنامه‎هایی است. یکی از آن‎ها پرچمی است که علامه‎ی شهید ما در این دیار برافراشت و اهالی و مسؤولان دیروز و امروز شهرستان مبارکه موظف به حفظ و نگهداری و پاسداشت این شناسنامه‎ی معنوی خویش هستند که اگر کوتاهی کنند نامی و یادی نیکو از خود در تاریخ منطقه برای آیندگان برجای نخواهند گذاشت.و نه تنها مبارکه، بل که به حق باید گفت که شهر عالم پرور و بی‎همتای اصفهان نیز افتخار داشتن چنین پرچمی را باید بداند و پاس بدارد.

 حال پس از گذشت دو سال از آن زمان خاطره‎انگیز، زمزمه‎هایی برای تعییر محل نصب سردیس علامه‎ی شهید ما به گوش می‎رسد. پیشنهاد آن زمان و این زمان دلسوزان و فرهنگ‎دوستان این بوده و هست که سردیس چنین شخصیتی -که به تعبیری برند منطقه‎ی مبارکه است- در یکی از بهترین و مناسب‎ترین جای شهر جانمایی گردد و به گونه‎ای مناسب و مرتفع در معرض دید اهالی و بویژه گردشگران و پژوهشگرانی که به امید آشنایی بیشتر با این چهره و تألیفات متعدد او به شهر وارد می‎شوند قرار گیرد تا در اولین برخورد، با نام و چهره‎ی او در قالب سردیس و نام و یاد و آثار و خاندانش در قالب کتیبه‎ای وزین آشنا شوند. نظر بیت مرحوم آقاسیدمحمدعلی مبارکه‎ای این است که میدان انقلاب (شهرداری) می‎تواند بهترین گزینه برای رسیدن به این مقصود باشد.

از سویی دیگر با توجه به این که بسیاری از تألیفات ارزشمند آن بزرگمرد فرزانه تا کنون به زیور چاپ نرسیده،  امید و انتظار است تا شهرداری محترم مبارکه و سایرمتولیان فرهنگی و ارگان‎ها و ادارات و بویژه صنایعی همچون فولاد مبارکه و نیز دانشگاه‎ها با نگرش و اقدامی همسو و با هماهنگی با دبیر محترم و تلاشگر کنگره، جناب آقای اسلامی‎فر، موجبات نشر این آثار را به لحاظ مادی و معنوی فراهم آورند؛ زیرا امکان آسیب به نسخ خطی منحصر به فرد چاپ نشده‎ی آن اندیشمند در تطاول ایام وجود دارد.به امید آن که این اقدام مناسب بتواند اهداف تبیین شده را به چنگ آورد.

از طرف بیت مرحوم آیت‎الله شهید سیدمحمدعلی مبارکه‎ای (ره)، سیدشهاب‎الدین بدیع زادگان، ۱۳ شهریور ۱۴۰۰