علیرضا, [۰۲.۱۰.۲۳ ۱۷:۱۳]
آن آهــوی فتــاده به دام از قفـــس پــــرید از دست ما رمید
همچون نسیم صبح که بر یک چمن وزید در جــنت آرمید

آن‎گونه که علامه‎ی شهید آقا سید محمدعلی مبارکه‎ای پدر بزرگوار این بانوی سیده‎ی سعیده در صفحه‎ای از اوایل کتابی که ظاهرا نسخه‎ی پیش‎نویسی از کتاب ثمرات‎العلوم ایشان باشد و با شعر مولوی: «تا قیامت می‎زند قرآن ندا» آغاز شده است به خط ریز چنین ثبت فرموده‎اند: «ولدت صفیه فی السادس عشر من ربیع‎المولود سنه ثلاث و اربعین و ثلات مأه بعد الف»، یعنی ۱۶ ربیع الاول ۱۳۴۳ که برابر می‎شود با سه‎شنبه ۲۲ مهر ۱۳۰۳ با یک روز عقب یا جلو؛ لکن در کتاب شرح زندگانی خودنوشتشان -که به همت نویسنده و پژوهشگر خستگی ناپذیر جناب آقای رحیم قاسمی به چاپ رسید- در صفحه‎ی ۳۴۳ در شرح ازدواج خویش چنین نوشته‎اند: «پس از یک سال، خداوند عالم به من دختری مرحمت فرمود که نام او را صفیه گذاردم و در خانه‎ی خودم به قدر شش کلاس ابتدایی را تاکنون با شغل خیاطی تکمیل نموده است.»
ایشان اولین فرزند علامه بود، لکن به سبب ازدواج و فاصله گرفتن از زندگی پرتلاطم مرحوم پدرشان خصوصا مسافرت‎های پی‎درپی به کشورهای سه قاره‎ی دنیا، خاطرات چندانی جز دوران کودکی و نوجوانی با ایشان در خاطر نداشت.
سه سال پس از تولد صفیه سادات، تنها پسر علامه یعنی سید کمال‎الدین به دنیا آمد. مرحوم دکتر صفایی سال گذشته به رحمت حق پیوست و در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
این بانو در سال ۱۳۲۰ با آقا سیدعلی بدیع زادگان شاعر بی‎همتای تاریخیه سرای ایران ازدواج کرد که حاصل این پیوند شش پسر و یک دختر شد. از این لحاظ به همسر ایشان صفت بی‎همتا دادیم که تا این تاریخ هیچ شاعری در ایران نتوانسته است قصایدی طولانی مزین به تاریخیه‎ بسراید و اشعار تاریخیه‎ی هاتف اصفهانی در برابر شعر آقا سیدعلی کوچک و اندک است.
در معرفی اجمالی همسر بانو صفایی به همین کوتاه بسنده می‎شود که وی از تبار تیره‎ی سترگ میردامادی‎ها بود و پدر ایشان هم حکیم و طبیب بود و هم روحانی و در لباس تبلیغ شریعت حقه در ایران و هندوستان. او از طرف مادر نیز نواده‎ی مرحوم آیت حق حاج میرزا محمد بدیع درب امامی از سادات رضا توفیقی اصفهان بود.
بانو صفیه از طرف مادر هم به خاندان‎های متنفذ اصفهان متصل بود. مادرشان صبیه‎ی ارشد آقا حجه‎الاسلام والمسلمین سیدمحمدباقر تویسرکانی بود و او نیز فرزند آقا سید عبدالغفار که از اساتید برجسته‎ی حوزه‎ی پر رونق اصفهان بود و شاگردان زیادی را پروراند. همین مادر اخیرالذکر نیز فرزند و نواده‎ی دختری حاج محمد و حاج محمدعلی خونساری از تجار مشهور اصفهان بود.
باری دو فرزند صفیه سادات در نوجوانی بر اثر سرطان به رحمت حق رفتند و داغی پی در پی بر دل این مادر گذاردند.
…بر گردنش ز گل زده مانند سینه‎ریز
اما دریغ و درد و فغان همچو دزد راه
آن را زخود جدا نه و هر جا نمی‎نهید
طوفان رسید از پیَش و زان، دو گل کشید
آقا سید علی متخلص به «هور» نیز در دی ماه ۱۳۴۶ بر اثر نارسایی ریه در سن ۵۷ سالگی دعوت حق را لبیک گفت و بانوی خویش را با دنیایی از دریغ و افسوس و مشکلات سرپرستی دیگر فرزندان تنها گذاشت و رفت.
…یارش همیشه همره و هم‎سو و هم‎نظر
آن نیز باز ماند و ز ره گشت ناپدید

این بانو با عنایت به تربیت‎ بسیار مذهبی خویش در دهه‎های ۴۰ و ۵۰ برای تقویت اندیشه‎های ایمانی در درس بانو مجتهده امین رها شرکت می‎کرد و با اندیشه و رای استواری که داشت دست رد به خواستگارانش زد تا در تربیت دو فرزند صغیرش سعیی بلیغ و جهدی بی‎دریغ داشته باشد.
مشارالیها هم پدر و هم همسرشان شعر می‎سرودند. این فضای شاعرانه در خانه‎ی پدری و شوی خویش موجد طبع شعر در او گشت و به زبانی بسیار ساده ولی شیرین به مناسبت‎های گونه‎گون و رویدادهای تلخ و شیرین اشعاری از طبع او تراوش می‎گشت. دو دفتر از شعر او نزد نگارنده موجود است.
نمونه‎ای از اشعارش ذیلا تقدیم می‎گردد:
خطاب به یکی از فرزندانش
چه شود که رخت بندم من از این دیار فانی
نتوان بمانم این جا که تو جاودان بمانی
همه شب در این امیدم که رسد به من پیامی
که تو را خدا ببخشد که نباشدت گناهی

و در ماتم فرزند ارشدش
محمد ای تو گل‎برگ خزانم
تو بودی ارشد و روح و روانم
شب عید است و مادرجان کجایی؟
نشینم انتظارت تا بیایی
تو بودی میوه‎ی بستان دانش
ادب پرورده‎ی دامان دانش
ز جد و باب خود این علم بودت
نداد این دانش و فرهنگ سودت
بهارت آمد و خرم نگشتی
به شانزده سالگی از من گذشتی
نگفتی چون برفتی از بر من
چه سازد مادر من با غم من؟
هزار و سیصد و هفتاد و هفت است
که تازه نوجوان از من برفته است
الهی نوجوانان شاد باشند
همیشه خرم و آزاد باشند
الهی هر که را دادی نگهدار
نگرید مادرش مثل من زار
الهی از تو خواهم بردباری
دهی صبری مرا زاین بی‎قراری
الا ای عالم آرای شب افروز
صفایی را شکیبایی بیاموز

و در وصف سبکباران:
گذرگاه است این دنیای فانی
برای هرکسی باشد زمانی
چه آسان می‎روند خوبان در این ره
که می‎بینند بهشت جاودانی

این مادر به سبب مهاجرت یکی از فرزندانش به آمریکا علاقه‏مند به یادگیری زبان انگلیسی شد و به مقتضای سن تا خواندن واژه‎های ساده و نوشتن آن پیش رفت.
ایشان در طول عمر خویش سه بار به سفر حج تمتع و عمره رفت و یک بار نیز به زیارت عتبات عالیات مشرف شد.
این مادر دلسوز به صله‎ی رحم بسیار اهمیت می‎داد و فرزندان و داماد و عروسان خویش را به این مهم دعوت می‎کرد و به هر مناسبتی آنان و نوادگان را به بهانه‎ی خواندن حدیث کسا و سفره‎ای که طعامش مهر و صفا و خورشتش عهد و وفا بود گرد خود می‎‎آورد و در هنگام ادای نذر نیز شخصا بر تقسیم آن نظارت می‎نمود تا کسی از قلم نیفتد.
بانو صفیه سادات در اواخر عمر شریف به سبب کهولت و ناتوانی جسمانی اغلب با صندلی چرخدار به بیرون از منزل برده می‎شد و شرکت ایشان در آیین بزرگداشت مقام و منزلت پدر بزرگوار خویش همچنان که در ویدیوها مشخص است با مرارت و سختی زیاد همراه بود.
پرونده‎ی عمر این بانوی سعیده‎ی علویه پس از یک قرن زندگی و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات و مصایب در عصر روز پنجشنبه دوم شهریور ۱۴۰۲ برابر با ۷ صفر ۱۴۴۵ که شب اولین جمعه‎ی آن ماه بود بسته شد و روح پاکش به ملکوت الهی پرکشید.
روحش شاد و غرق در رحمت پروردگار منان باد.
سید شهاب الدین بدیع زادگان مهرماه ۱۴۰۲