بزرگ‏ترين خدمات به نوع بشر، خدمت به تصفيه اخلاق و تزريقات علم و دانش است؛ از اين روي من قدم در مرحله موعظه گذارده، و در مراجعت از قم و تهران، رسماً بدين شغل وارد شدم.

صدماتي که در اين راه بر من وارد آمد [باعث شد که] مشقّت‏هاي ابتداي تحصيل خود را به کلي فراموش کردم. معلوم است بشر به طبع اوليه حاضر نيست معايب خود را بشنود و تصديق کند. هرکس خواست معايب را به او بفهماند، کمر عداوت و دشمني را از براي اعدام و نيست کردن او محکم مي‏بندند. روي همين اصل، تمام انبياء و رهنمايان توحيد و فلاسفه بزرگ، خون‏هايشان ريخته شد. و من چون بدون ملاحظه از زيد و عمر، معايب اخلاقي را مي‏گفتم و اخلاق ديني را معرّفي مي‏نمودم، با کردار هرکس، فساد اخلاق و عدم ديانت تطيبق مي‏شد، درصدد نيستي من برمي‏آمد.

اوّلين طبقه، بي‏سوادها و بدکردارهاي در لباس روحانيت بودند، که بعضي حکم تکفير، و بعضي نسبت بي‏عقيده، و جمعي نسبت بي‏علمي و نسبت‏هاي ديگر را براي شکست من دست‏آويز مي‏کردند، ولي از آن‏جايي که مردم نوعاً منبري تازه را به خيالاتي دوست مي‏داشتند مرا هم تا حدّي محترم شمرده، و اجتماعات زياد خلق، گرچه اصلي از براي آن نمي‏توان قرار داد، و ثباتي هم در آن اجتماعات عوامي نبود، ولي اين‏قدر بود که هياهوي عوامي که در اطراف من جمع شده بود، ديگر حرف‏هاي مفسدين و صاحبان اغراض، تأثيري در جامعه نداشت، و تکفيرها بي‏ثمر واقع مي‏شد.

پس از دو سال، با آن اجتماعات که منبر رفته و موعظه نمودم، خودم حس کردم که بشر عاقبت از راه حرف تنها ممکن نيست تصفيه شود، و قوه قهريه هم لازم دارد، و اين اجتماعات در اطراف من براي مقاصد شخصي بود نه براي درک پند و نصيحت. در دوره‏هاي انتخابات مخصوص، اشخاص بسياري در اطراف من اجتماع مي‏نمودند. وقتي کاملاً متوجه مي‏شدم، مي‏فهميدم که مقاصد خود را مي‏خواسته‏اند به من تزريق کنند که از دهن من به مردم برسد.